مسئولیت ما در قبال شهدا و ایثارگران؛ فراموشی یا تکریم؟

لغت شهید، واژه‌ای است مقدس، که در فرهنگ اسلامی و ایرانی ما همواره با فداکاری، گذشت، و نثار جان برای حفظ وطن و ارزش‌های انسانی همراه بوده است.
شهادت به عنوان اوج ایثار و از خودگذشتگی شناخته می‌شود؛ یک تعهد بی‌قیدوشرط به میهن و به مردم. شهدا و ایثارگرانی که در دوران دفاع مقدس، به مدت هشت سال در میدان‌های جنگ حاضر شدند، جان خود را در طبق اخلاص گذاشتند تا از خاک، عزت و ناموس مردم ایران دفاع کنند.

امروز، ما چه نگاهی به این عزیزان داریم و چگونه باید به مسئولیت‌هایمان در قبال آنان پاسخ دهیم؟ در حالی که جوامع دیگر به بازماندگان جنگ‌های جهانی، جنگ ویتنام، افغانستان و آلمان و حتی جنگ‌های اخیر در اوکراین توجه ویژه‌ای دارند، چرا در کشور ما، برخی به این قشر به عنوان سرباری بر دوش جامعه نگاه می‌کنند؟ چرا نمی‌توانیم از کشورهایی که شاید ادعایی بر مسلمانی ندارند، در مورد احترام به حافظان وطن الگو بگیریم؟ آنان، با آنکه لزوماً اعتقادی به مفاهیم شهادت و ایثار ندارند، اما بازماندگان جنگ‌ها را مورد احترام قرار می‌دهند و حقوق آنان را به‌طور کامل ادا کرده و ارج می نهند!

در دینی که دفاع از مظلوم و ایستادگی در برابر ظالم از اصول اساسی آن است، آیا می‌توان پذیرفت که کسانی که از جان خود برای حفظ وطن گذشتند، امروز به فراموشی سپرده شوند؟ اگرچه ما به صلح و دوری از جنگ باور داریم، اما در مواقعی که کشور در محاصره است و چاره‌ای جز دفاع نمی‌ماند، باید برای حفاظت از آن بپا خاست. همین انسان‌های آزاده و ایثارگر بوده‌اند که بارها میهن ما را از خطرهای بزرگ رهانیده‌اند.

شاید لازم باشد به سیاست‌های فعلی در قبال ایثارگران نگاهی دوباره بیندازیم. سهمیه‌های دانشگاهی را که به این عزیزان داده می‌شود و تحمل را از برخی ها گرفته و جای سوال ایجاد کرده، شاید بتوان اصلاح کرد، اما حفظ و احترام به حقوق آنان، همانند کشورهای سکولار که پاسداران وطن را گرامی می‌دارند، ضروری است. رنج‌های آنان نباید در وطن خودشان به چالشی تازه برای آن‌ها تبدیل شود؛ وظیفه ماست که از تلاش‌ها و جان‌فشانی‌های آنان قدردانی کنیم و اجازه ندهیم که فداکاری‌هایشان به فراموشی سپرده شود.

نسل آینده از ما خواهند پرسید؛ ما برای این عزیزان چه کردیم؟ آیا تنها در دوران جنگ باید ایثارگران را تکریم کنیم، یا بعد از آن نیز نیاز است که با احترام و ارج به یادشان باشیم؟ درست است که در برخی موارد، رفتار برخی افراد ایثارگرنما، آزردگی‌هایی در جامعه به وجود آورده، اما آیا می‌توان برای عده‌ای معدود، نیم‌میلیون انسان شریف را نادیده گرفت؟

بیایید با درک عمیق از ایثارگری‌های این عزیزان، به گونه‌ای عمل کنیم که فردای روشن‌تری برای آنان و نسل‌های آینده بسازیم.

جامانده از قافله شهدا  محمدرضا ایـازی مدیر مسئول نشریه الکترونیکی فصل تدوین  و دانش آموخته ارشد علوم سیاسی